Wiliam Szekspir Hamlet


WIĘCEJ JEST DZIWÓW NA ZIEMI I NIEBIE

NIŻ SIĘ MARZYŁO NASZYM FILOZOFOM

AKT I SCENA I

Przed zamkiem Elsynor zmiana warty Bernardo Francisko, Horacio, Marcellus widzą króla Danii zjawa ukazuje się i odchodzi. Horacio chce przemówić pyta czy jest duchem króla -odchodzi. Nie mogą się uspokoić taki jest podobny -zwycięzca Norwegów i Polaków potężny. Zapowiedź wybuchu w Danii. Szykują się do wojny z powody Fortynbrasa synowca króla Norwegii chce odzyskać ziemie odebrane w pojedynku ojcu. Znaki na niebie powraca duch chce przekazać? przestrzec? Kogut duch znika miał przemówić w wigilię nie przybędzie wróżby i czary tyle ŁASKI idą do księcia Hamleta(H).

SCENA II

Król wspomina brata ale królową Gertrudę wziął za żonę młody Fortinbras żąda zwrotu ziem wysyła posłów Korneliusza i Voltimanda -gorliwie wypełnią. Król zwraca się do Laertesa chce wrócić do Francji ojciec Polonus niechętnie daje zgodę. H. matka prosi by zdjął żałobę i uszanował nowego króla on się wzbrania, cierpi wewnętrznie. Król żałoba to powinność trwanie w niej grzech przeciw niebu i dowód na niewyćwiczony rozum, słabe serce. Nie pozwala mu jechać do szkoły do Wittembergi. Matka prosi by został jej prośbę spełni toast królewski armaty wychodzi. H. nie minęły 2 miesiące a najlepszy z królów, który kochał matkę -ta daje rękę stryjowi tak niepodobnemu do wielkiego władcy. Nie nosi żałoby H. serce mu pęka, myśli o samobójstwie. Horacio i Marcellus przyjechali z Wittembergi na pogrzeb jego ojca zostali na pośpiesznym ślubie. Podziwiali starego króla -widzieli DUCHA! O 12 tej 3 razy cały w zbroi na tarasie do piania koguta. Blady, ból na twarzy broda czarna posrebrzana. Dziś wspólna warta z Bernardem czyn jakiś czarny stał się!

SCENA III

Dom kanclerza Poloniusa. Laertes jedzie do Francji żegna się i przestrzega siostrę przed H. i jego zalotami jest niewolnikiem urodzenia, prosi by pisała, ona wypomina mu jego prowadzenie. Polonus błogosławi syna i odsyła na statek daje ojcowskie rady. Rozmawia z Ofelią -Laertes dobrze radzi! bo i on słyszał plotki o niej. H. wolno więcej niż jej to książę.

SCENA IV

Horacio, Marcellus H. taras 12 wiatr na zamku uczta, pijaństwo. DUCH wzywa H. na osobności nie chcą go puścić idzie

SCENA V

H. DUCH w czyśćcu on musi pomścić morderstwo! Nie wąż tylko brat uwiódł królową podarunkami i podczas drzemki wlał truciznę do ucha zabił bez spowiedzi i namaszczenia. Zemsta tylko na stryja matkę zostaw Bogu. Horacio i Marcellus pytaj H. nic im nie mówi i zaprzysięga tajemnicę spod ziemi słychać ducha. Zapowiada obłędne zachowanie ale i to mają zachować w tajemnicy -nagroda nie minie.

AKT II SCENA I

Polonius wysyła pieniądze Laertesowi przez Reinalda ale niech naprzód wypyta podstępnie. Ofelia zaniepokojona zachowaniem H. niedbały strój umęczony OSZALAŁ? z miłości? uścisnął jej dłoń za mocno potrząsnął głową -odszedł oddała mu listy i zabroniła odwiedzin. Polonius pójdzie do króla.

SCENA II

Król wita Rozenkranca i Gildensterna H. zmienił się po śmierci ojca niech z nim spędzą czas jako przyjaciele prosi nie rozkazuje. Idą pocieszyć. Polonius posłowie z Norwegii wrócili potem on ujawni źródło obłędu H. teraz audiencja. Królowa boi się, że śmierć ojca i ich szybki ślub. Posłowie Korneliusz i Voltimand: król wstrzymał zaciągi synowca gdy się upewnił, że chodzi o wojnę z Danią. Zaprzysiągł Fortinbrasa by nie nastawał na głowę króla Danii za 3 tys. koron rocznej pensji i list z prośbą o zgodę na przemarsz wojsk na Polskę. Król dziękuje odsyła posłów rozważy prośbę odpowie po namyśle. Poloniusz o powinności sługi -H. oszalał z powodu Ofelii. Czytała jego list z wyznaniami miłości zauważył upomniał ją i nakazał a ona posłuszna odtrąciła H. (smutek w bezsenność, jadłowstręt, niemoc, gorączka i szaleństwo) królowa tak może być. Poloniusz nie kłamie sprawdzą w ukryciu spotkanie z Ofelią na galerii. H. czyta z Poloniuszem rozmawia jak w obłędzie: słońce rodzi robaki na padlinie niech córka nie wychodzi na słonce bo pocznie! Poloniusz przekonany, że H. go nie poznał. Rozmawiają o książce -same potwarze chce by się spotkał z Ofelią. Wychodzi idzie do Rozenkranca i Gildensterna -wstaje H. poznał od razu wiedzie im się dobrze. H. Dania to więzienie -za duże ambicje? H. łupina orzecha byłaby za wielka! Złe sny! wytwór ambicji są z odwiedzinami ale H. wie, że posłano po nich! TAK! H. cierpi nic go nie cieszy jest jak żebrak, z tego powodu król i królowa ich wezwali. Oni przyprowadzili aktorów -zainteresował się. Miejska trupa tragiczna -wędruje? Mają kłopot z konkurencją dzieci. Widzowie cieszą się z walk zespołów. H. odzyskuje radość tłumaczy to zmianą wiatru. Kpi z Poloniusza, który pociesza go nowiną. H. wita go jako Jeftego (poświęcił córkę). Aktorów wita jak przyjaciół chce występu patetycznego -wspomina sztukę, która nie podobała się tłumowi. Opowiadanie Eneasza o zamordowaniu Priama. H. mówi obszerny fragment z pamięci Poloniusz chwali deklamację aktor kończy starzec go strofuje H. kpi z jego gustu. Fragment o ucieczce królowej patrzącej na śmierć męża wzruszenie! Poloniusz przerywa grę H. rząda by zatroszczył się od nich stosownie do własnego honoru i godności. Idą zostaje jeden jutro wystawią Morderstwo Gonzagi H. doda kilkanaście wierszy po nim wychodzą Rozenkranc i Gildenstern H. sam prostak i nędzarz! Nie może pomścić króla ale przygotowuje sztukę z zabójstwem ojca i zaobserwuje stryja i matkę.

AKT III SCENA I

Król królowa, Rozenkranc i Gildenstern Poloniusz rozmawiają o H. uprzejmy ale przyczyna szaleństwa nieznana. Aktorzy go cieszą. Oni ich sprowadzili a Poloniusz w imieniu H. zaprasza Parę na przedstawienie -przyjdą. Król oddala żonę w ukryciu z Poloniuszem podsłuchają rozmowę z Ofelią. H. wezwano "BYĆ ALBO NIE BYĆ" monolog o śmierci jako zaśnięciu samobójstwo -przekroczenie granicy, z której nikt nie powrócił! Ofelia pyta go o zdrowie H. dobrze ona jest cnotliwa i piękna - siła piękna kruszy cnotę. Nie kochał jej została oszukana! Idź do klasztoru. Pyta o jej ojca -zamknijcie go w domu to błazen. Ofelia modli się z H. odsyła ją do klasztoru lub niech idzie za głupca. DUCH jego w ruinie piękno i wzór cnót i mód zważony szaleństwem. Król to co H. mówił nie jest szaleństwem! Coś go trapi! Odeśle go do Anglii po daninę zmieni otoczenie. Poloniusz radzi by królowa go wypytała po teatrze a on podsłucha z ukrycia jeśli nie wyzna o co chodzi niech jedzie -uwiężą. SZAŁ.

SCENA II

Sala w pałacu H. instruuje aktorów spokojnie bez nadmiernej gestykulacji. Horacjo życzliwie przyjęty jako człowiek sprawiedliwy zna detale śmierć starego króla zostanie odegrana przez aktorów. Ma obserwować jego stryja bo zbrodniarz się zdradzi jeśli nie to był zły duch! Aktorzy gotowi, król pyta H. o zdrowie królowa zaprasza on układa się u nóg Ofelii rozmawia wesoło. Aktorzy odgrywają pantomimę. Potem grają H. zna sztukę jest przystojna to historia z Wiednia. Scena wlewania trucizny do ucha Ofelia -król wstaje ŚWIATŁA! wychodzi

SCENA III

Król zdecydował H. płynie do Anglii z Rozenkrancem i Gildensternem. Poloniusz podsłuchuje H. i królową bo jako matka może być stronnicza. Król monolog najstarsza klątwa za zabójstwo brata jego krew na rękach Grzech potrzebne Boże Miłosierdzie. Cierpi choć nie ma korony, władze i królową ale w niebie nie ma wykrętów! przyzywa aniołów klęka wchodzi H. chciał zabić ale król pokutuje. Zabił ojca gdy był w grzechu -trzeba poczekać na grzech. Król słów bez uczynków Niebo nie wysłucha.

SCENA IV

Poloniusz ukryty królowa rozmawia z H. ma go pouczyć ale on ją napomina jako wdowę (ona myśli, że to zamach krzyczy Poloniusz też H. zabija go przez zasłonę -miał nadzieję, że to stryj. Matka bezwstydna, czy miało oczy będąc z wielkim królem patrzeć na jego brata Król z gałganków. To tylko zmysły, bo nawet szaleństwo jej nie mogło doprowadzić do takiego błędu. Królowa poruszone sumienie -SKOŃCZ H. widzi ducha króla - oszalał DUCH każe przemówić do matki coś się jej stało. Duch znika matka to wymysł H. to twój grzech nie szał przebacz mi cnotę bo w czasach grzechu ona błaga o przebaczenie. Królowa ze złamanym sercem -nie idź do stryja labo idź i powiedz, że to szał udawany! Muszę ruszyć do Anglii jest pewny, że przyjaciele go zdradzą ale ich ubiegnie! Poloniusza sam pochowa!

AKT IV SCENA I

Krol pyta królową o H. ta oddala Rozenkranca i Gildensterna oni odpowiadają za śmierć Poloniusza bo kierowali się miłością i nie zamknęli H. Goldenstern ma odnaleźć ciało zabitego i pochowają w kaplicy.

SCENA II

H. do Rozenkranca pochował ty gąbka bo chłoniesz względy królewskie H. nie uznaje jego władzy, przyjaciele to głupcy prowadzą go do króla.

SCENA III

Król z orszakiem lud kocha H. on musi ukarać Rozenkranc nie dowiedział się gdzie jest ciało H. pod schodami na wieczerzy u robaków, w niebie a jak tam nie znajdziesz to się dowąchasz. Żegna matkę przed wyjazdem, ignoruje króla musi odpłynąć wieczorem LIST z rozkazem zabójstwa.

SCENA IV

Równina w Danii Fortynbras na czele armii maszerują Rotmistrz ma prosić o swobodny przemarsz na wojnę z Polską H. pyta o cel ale wyprawa go nie warta bo zysk mały a obrona będzie silna. H. monolog o dzieciństwie - przykład -wojska będą potykać się o "słomkę" a on świadkiem zbrodni stryja i matki -chce mordu.

SCENA V

Horacjo Ofelia zwariowała królowa wzywa ona obłąkana, śpiewa ludowe piosenki bez sensu żegna się wychodzi wspomina brata Horacjo ma jej pilnować. Król wieszczy smutek: Poloniusz zabity źle zrobił potajemnie go chowając w kaplicy, H. sprawiedliwie wygnany lud zmącony, Ofelia szalona Laertes wrócił potajemnie z Francji -wywołał powstanie ogłoszony królem przez motłoch straż pokonana drzwi wysadzone Laertes odsyła Duńczyków za drzwi. Żąda ciała ojca -król umarł. Chce zemsty ale nie bezrozumnej a przeciw wrogom. Król jego śmierci niewinny sam opłakuje! Król każe przyprowadzić Ofelię ta przebrana szalona rozmawiają. Laertes niech weźmie przyjaciół do rady i pozna przyczynę śmierci ojca, niegodnym skrytym pochówku i obłędzie siostry.

SCENA VI

Majtkowie ze statku pytają o Horacja są od H. list prośba o posłuchanie u króla dla majtków H. jeńcem Rozenkranc i Gildenstern płyną do Anglii.

SCENA VII

Król nie ścigał H. z powodu matki (to on był celem zamachu) i lud go kocha. Laertes straciłem ojca i siostrę w rozpaczy - ZEMSTA król już przedsięwziął... nie powiedział przyszli majtkowie H. w Danii sam prosi o posłuchanie. Plan rycerz Lomard z Normandii chwalił Laertesa jako szermierza i to nie podobało się H. sprowokują pojedynek. Rapier zatrują wino też. Królowa -wieść o śmierci Ofelii Król ledwie szał powstrzymałem.

AKT V SCENA I

Cmentarz grzebią samobójczynię zeznano, że wypadek -córka dygnitarza H. i Horacy podchodzą grabież kopie i śpiewa o miłości -wyrzuca 2 czaszki H. ludzie żyli pracowali grabarz mówił, że H. zwariował i wysłany do Anglii tam nikt nie pozna. Czaszka błazna Yoryka znał go myśli o grobach Aleksandra i Cezara. Laertes z orszakiem królewskim pogrzeb Ofelii księża nie chcą odśpiewać requiem królowa sypie kwiaty spodziewała się ślubu a tu grób. H. i Laetres biją się przy grobie kochali Ofelię. Król rozdzielił królowa to szał.

SCENA II

Hamlet do Horacego znalazł pismo z wyrokiem śmierci na statku dał do przeczytania. Sam uciekł napisał inne zostaną zgładzeni Rozenkranc i Gildenstern. Ma czyste sumienie król morderca pohańbił matkę, zagarnął sukcesję i targnął sie na moje życie! ZEMSTA ale żałuje, że obraził Laertesa. Ozryk z poselstwem od króla H. kpi z niego prowokują pojedynek i wysoki zakład -przyjęto królowa chce by pogodził się z Laertesem zgadza się. ale coś go niepokoi. Podają sobie ręce H. nie chciałem obrazić to szaleństwo. Pojedynek z punkt perła do kielicha z winem i salut. Dwa pchnięcia królowa pije król nie mógł powiedzieć o truciźnie. Zaciekła walka obaj odnoszą rany zatrutą klingą. Królowa umiera mówi o truciźnie H. zdrada Laertes się przyznaje wpadł w ten sam dół KRÓL WINIEN H. przebija króla Laertes sprawiedliwa śmierć nie obciąża H. za swoje nieszczęścia. H. żegna się z Horacym i nie pozwala na samobójstwo. Wystrzały Ozryk to Fortynbras wraca z polski wszyscy umarli poselstwo w Anglii zabite. On ma swoje prawa do tronu Danii H. niesiony 4 dowódców salwy marsz Horacy wszystko spisze

by Adam Mac Swan