Jarosław Iwaszkiewicz Wiewiórka


Wspomnienie cmentarza – wiśniowe drzewa, melancholia, mgliste perspektywy, niebieskie jesienne niebo. JEGO GROBY – jałowość wędrówki, spokój, cisza, kartoflisko – ludzie pracują. Cisza MU się udziela, łagodzi namiętności. Nagle szelest WIEWIÓRKA. Precyzja i celowość ruchów – zwierzątko wykopało trawę, oczyściło z ziemi, zgniotło i wniosło na drzewo- i tak 5 razy.

Już nie myślał o śmierci, zaczął myśleć o kopaniu kartofli, – czemu tak późno? Czy to pole księżowskie, czy po folksdojczu Barze?. Wiewiórka wije gniazdko – wiosną znów rozpocznie nowe bezmyślne życie na cmentarzu.

by Adam Mac Swan